این هشتمین سالی است که به طور جدی ملتفتم که "اصلا نمیدانم" . نمیدانم اینجا از بالا ، از جایی بیرون از اینجا، از قبل طراحی شده یا نه.نمیدانم اینجا زمین بازی است یا آزمایشگاه است ؟ شاید فقط یک عالمه پیوند اتمی و تقسیم سلولی است که بینهایت بار تکرار شده و تا بینهایت رفته است! نمیدانم بیرون از این

نشسته بودیم و بحث میکردیم ، دنبال راه درست زندگی کردن میگشتیم.آشفته بودیم و من نگران بودم راهش را پیدا نکنیم. تو مطمئن بودی یک راه خاص وجود ندارد وچنین چیزی احمقانه است و هرکس باید به راه خودش برود. شروع کردیم به پرواز کردن توی یک آسمان آبی آبی . من بین شما پرواز میکردم و زیر پایمان هزار تا فواره ی

حتی یک لحظه هم صبر نکن ... حتی یک لحظه هم بر نگرد ... برو فقط برو ... مثل خود زندگی باش ... برو فقط برو... نوشته شده توسط نوشا در پنجشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۶ |